Steven werd geboren op 9 Juli 2002 in het Universitair Ziekenhuis Brussel. Wat waren wij in de wolken met onze zoon; een prachtige, lieve en rustige baby. Een kleine drie jaar later werd ons leven echter in datzelfde ziekenhuis plots helemaal ondersteboven gekeerd. Op 25 April 2005 ontdekten we vreemde blauwe plekken op Stevens beentjes. Een bloedonderzoek toonde aan dat hij acute leukemie had, een vorm van bloedkanker. Die dag was één van de moeilijkste van ons leven.
Chemotherapie werd gestart en tijdens de vele hospitalizaties wisselden we elkaar af om bij onze kleine jongen te zijn. Het verbaasde ons hoe goed Steven alles onderging. Ondanks de bedreigende omgeving, de onderzoeken en de neveneffecten van de chemo bleef hij een bron van vreugde. Wanneer hij zich niet te ziek voelde, speelde hij met zijn autootjes of waterverfjes en zong uit volle borst “Yes, Jesus loves me, the Bible tells me so”. Tijdens de lange dagen en nachten op de kinderkankerafdeling mediteerden we op de Psalmen en mochten we Gods troost en diepe liefde ervaren. Ik zette verscheidene Psalmen op muziek, vaak in het holst van de nacht, en zong ze voor onze kleine jongen.
Doorheen de maanden bleven we vechten tegen de kanker. In Juli vierden we Stevens derde verjaardag. Na afloop van zijn derde chemokuur kreeg hij een heel ernstige longontsteking. In een poging zijn longen de kans te geven om te genezen werd hij gesedeerd, kunstmatig beademd en kreeg hij heel veel medicatie toegediend. Daarop volgden uitputtende en stressvolle dagen op de Intensieve Zorgen terwijl Steven de ene extreme en ernstige complicatie na de andere doorworstelde. Dagen werden weken. Op elk moment klampten we ons vast aan de Heer voor kracht en troost. Dagenlang zaten we naast Stevens bedje en streelden we zijn armpjes en beentjes terwijl we tegen hem praatten en zachtjes voor hem zongen, hopend dat hij onze liefde voelde doorheen de dikke mist van zijn coma.
Na 40 hartverscheurende dagen op de Intensieve Zorgen stierf onze kleine vechter op 27 September 2005 in onze armen. Met een gebroken hart en doorheen onze tranen dankten we God voor de prachtzoon die Hij ons had gegeven en die Hij nu bij Hem had thuisgehaald. “Dit nu is het eeuwige leven, dat zij U kennen, de enige waarachtige God, en Jezus Christus, die Gij gezonden hebt.”(Johannes 17:3) “Jezus zei : Ik ben de opstanding en het leven; wie in Mij gelooft, zal leven, ook al is hij gestorven, en een ieder, die leeft en in Mij gelooft, zal in eeuwigheid niet sterven; gelooft gij dat?” (Johannes 11:25-26)
Het is ons verlangen dat als je deze Psalmen beluistert je dichter bij het Vaderhart van God mag komen en een frisse ontmoeting met de Heer Jezus zal hebben opdat ook jij zeker mag zijn van eeuwig leven en de liefde, vrede, troost en helende genade van God mag ervaren.
Jo & Kristien Rocha
Dankbare ouders van Adrian, Steven, Klara en Lisa